Rosetta (Ροζέτα 1999) Jean-Pierre & Luc Dardenne

Rosetta (Ροζέτα 1999) Jean-Pierre & Luc Dardenne 7.4 Emilie Dequenne, Fabrizio Rongione, Anne Yernaux Η φράση «Θέλω μια κανονική ζωή. Θέλω να είμαι σαν εσάς» γίνεται η φωνή αυτών που αισθάνονται άνεργοι και αποκομμένοι από την κοινωνία. Για πολλούς, σκληρές ταινίες θεωρούνται ταινίες δράσης με κραυγαλέες σκηνές βίας, με φόνους και άφθονο αίμα-κέτσαπ .Για άλλους, σκληρές ταινίες είναι αυτές που με απόλυτο ρεαλισμό βγάζουν στην επιφάνεια μπερδεμένους ψυχικούς κόσμους, αδιέξοδες καταστάσεις, σκληρότητα για την επιβίωση ή για τον επιούσιο με τέλος “αξεκαθάριστο” ή χωρίς καθόλου τέλος. Μια τέτοια ταινία είναι η “Ροζέτα”, που αφορά μια έφηβη… “δίχως στέγη, δίχως νόμο” (άλλη σπουδαία ταινία επίσης). Η έφηβη Ροζέτα ζει σε προάστιο, σε μια περιοχή με ενοικιαζόμενα τροχόσπιτα. Πατέρας δεν υπάρχει και ούτε γίνεται όποια αναφορά σ’ αυτόν. Ζει με την αλκοολική μητέρα της, που εξασφαλίζει το αλκοόλ πουλώντας το κορμί της-ερείπιο σε όποιον τύχει, κυρίως στους γείτονες διπλανών τροχόσπιτων. Τη Ροζέτα τη γνωρίζουμε από την πρώτη σκηνή να παλεύει με νύχια και με δόντια για μια σταθερή δουλειά που θα της εξασφαλίσει μια ανθρώπινη στέγη, μια ανθρώπινη επιβίωση. Πιάνεται στα χέρια γι’ αυτή τη δουλειά. Αναγκάζονται να την βγάλουν σηκωτή από το χώρο εργασίας που τον θεωρεί κατάκτηση και κατοχύρωσή της ταυτόχρονα. Κάθε μέρα κρύβει τις γαλότσες της και φορά τα καθαρά μποτάκια της, διασχίζει τη λεωφόρο και αρχίζει το κυνήγι για δουλειά, για μια οποιαδήποτε δουλειά. Βάζει δολώματα σε ένα βάλτο και πιάνει ψάρια χωρίς να σηματοδοτείται πουθενά στην ταινία αν τα ψάρια είναι για διατροφικές ανάγκες. Συχνά διπλώνεται στα δυο από πόνους στην κοιλιακή χώρα. Σου δημιουργείται αρχικά η αίσθηση πως είναι πόνοι δυσμηνόρροιας μιας και ζεσταίνει την κοιλιά της με σεσουάρ για να ανακουφιστεί. Και τρέχει. Τρέχει όλη την ημέρα. Προσπαθεί με κάθε τρόπο ακόμα και μεταπουλώντας ρούχα να εξασφαλίσει κάποια χρήματα. Ό,τι κάνει το κάνει με μια μανία, με έναν συνεχή πυρετό στις κινήσεις. Είναι τόση η ένταση που σε όλη την ταινία το πρόσωπό της είναι κατακόκκινο και δεν είναι από τη νεανική φρεσκάδα. Η στάση της σε μια καντίνα με βάφλες γίνεται αφορμή να γνωριστεί με τον νεαρό πωλητή και μέσω αυτού να γνωρίσει και το αφεντικό του.