Զարմանում եմ Ես, որ չեմ զարմանում էլ ոչ մի բանից,

Խոսք` Արթուր Մեսչյան, Երաժշտություն` Արթուր Մեսչյան Աղբյուրից մաքուր ջուրը խմելիս Ես կհագենամ, Եվ հետո մի պահ կառչած ներկային Ես կզարմանամ, Թե ինչպես եղավ, որ մեր շուրջ հանակարծ ամենը փոխվեց, Ասում են ամեն երազանք ու հույս նորից պղտորվեց... Զարմանում եմ Ես մեր առջև փակվող հազար դռներից, Զարմանում եմ Ես մեզ բաժան անող հազար շերտերից, Զարմանում եմ Ես և նորից, նորից Ես չեմ հասկանում Եվ գլուխս կախ ամբողջ իմ կյանքում ազգս եմ փնտրում... Ես չեմ զարմանում նորից արթնացած բյուր ճիվաղներից, Զարմանում եմ Ես նորից համբերող իմ ժողովրդից, Զարմանում եմ Ես և չեմ վախենում օտար թշնամուց, Խորանը երկրիս ներսից էր քանդվում և արդեն վաղուց... Ժանտախտի օրոք քեֆ է ընթանում մի համատարած, Լրբերը վերցրին իրենց երեսից դիմակն ամոթխած, Սպանվում է սարում այրվող փոմփուշտով չքնաղ պատանի Դատապարտելով աճյունը սառած մի ճոխ թաղումի... Զարմանում եմ Ես, որ նորից, նորից գլուխը կորցրած Ընթանում ենք մենք անցած ուղիով արդեն բթացած, Զարմանում եմ Ես, որ այս աշխարհում ոչինչ չի փոխվում, Անիվը սելի նորից կոտրվեց իր սիրած փոսում... Զարմանում եմ Ես դատարկ ու պարապ ինչ-որ հույսերից, Զարմանում եմ Ես, որ չեմ զարմանում էլ ոչ մի բանից, Խուլ ու հնազանդ չարին հանձնված այս մեծ աշխարհից Եվ մարդկանց նորից անդունդը տանող ճանապարհներից...