Ոտքի Կանգնիր Հայ Ժողովուրդ

Իջնում է գիշերն անգութ ու մթին Եվ այգը բացվում դառն ու մահահոտ, Բայց հրկեզ հոգիս մորմոքում այս տոթ Հավատում է դեռ քո առավոտին։ Թող կիտվի խավարն ավելի խրթին, Եվ չարխինդ ճնշե հողն իմ արյունոտ, Ու թող գա, թե կա, ավելի չար բոթ, Մեխվի զոհ֊-երկրիս անարգված սրտին: Ուխտավոր անդուլ, դարերի ժառանգ Մի հեգ նաիրցի գնում եմ անկանգ. Թող գուժկան գիշերն ահասաստ դավե Որքան մութը սև`այքան ես համառ, Երկնիր իմ երկիր հավատով անմար, Սուրբ է քո ուղին և պսակըդ վեհ...