A Separation (Ένας χωρισμός IRAN 2011) Asghar Farhadi

A Separation (Ένας χωρισμός IRAN 2011) Asghar Farhadi 8.3 Payman Maadi, Leila Hatami, Sareh Bayat Η Σιμίν θέλει να φύγει. Ο Ναντέρ είναι δεσμός του άρρωστου πατέρα του και δε θέλει να τον αφήσει μόνο. Έτσι χωρίζονται, και η κόρη τους, ελπίζοντας να γυρίσει γρήγορα η μητέρα της, μένει προσωρινά με τον Ναντέρ. Ανήμπορος να φροντίσει τον γέρο πατέρα του, ο Ναντέρ προσλαμβάνει μια γυναίκα για να τον περιποιείται. Αυτό που δεν ήξερε είναι ότι αυτή η γυναίκα δούλευε χωρίς την άδεια του συζύγου της και ότι ήταν έγκυος. Ή μήπως το 'ξερέ; Χωρίς να το καταλάβει ο Ναντέρ αιχμαλωτίζεται σε έναν ιστό από ψέματα και κοινωνικές αντιδικίες που καταστρέφουν τη ζωή, τα όνειρα του αλλά και την εικόνα του στα μάτια της κόρης του. Βραβεία στο φεστιβάλ Βερολίνου: Χρυσή Άρκτος διεθνούς επιτροπής. Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής. Βραβείο αναγνωστών Berliner Morgenpost Αργυρή Άρκτος αντρικής ερμηνείας (εξ ημισείας στους Pey man Moaadi, Shahab Hosseini). Αργυρή Άρκτος γυναικείας ερμηνείας (εξ ημισείας στις Sareh Bayat, Leila Hatami). Οπως και στο Τι Απέγινε η Έλι" ο Ασγκάρ Φαρχαντί χειρίζεται διαπροσωπικά δράματα προκειμένου να σχολιάσει την κοινωνική κατάσταση στο Ιράν, όπου ο θεοκρατικός αυταρχισμός έρχεται διαρκώς σε αντίθεση με τις ανάγκες των ανθρώπων. Το κινητό, το αυτοκίνητο, το πλυντήριο πιάτων, η προσωπική ελευθερία και αξιοπρέπεια πάνε χέρι-χέρι με πς μαντίλες και τα μικρά και μεγάλα ψέματα προκειμένου να παρακάμπτονται οι αυστηροί κανόνες μιας πανάρχαιας πατριαρχίας. Σε επίπεδο κινηματογραφίας, ο Φαρχαντί καταφέρνει να εμπλουτίζει τον δραματικό ρεαλισμό με μια πιο σύνθετη γλώσσα και σημειολογία, στην προκείμενη περίπτωση εκμεταλλευόμενος τα δωμάτια και τις πόρτες που ανοιγοκλείνουν, προκειμένου να γκρουπάρει τα στεγανά των κανόνων και να καταγράφει τις διαφυγές, όπως και να μοντάρει, χωρίς μελοδραματικό στόμφο, εικόνες-αντιθέσεις με ένα διακριτικό, άδηλο ιδεολογικό μοντάζ. Επίσης, τον χαρακτηρίζει η αφηγηματική πυκνότητα - ο ρυθμός και η ουσία δεν χάνονται ούτε για λίγα δευτερόλεπτα, κάτι που σπάνια το καταφέρνουν εν γένει οι σκηνοθέτες. Ωστόσο, αν και μάζεψε βραβεία στο Βερολίνο, το φιλμ δεν φτάνει τις αναγωγές από τον μικρόκοσμο στον μακρόκοσμο που πέτυχε στο «Έλι», αν και κάποιοι το βρίσκουν καλύτερο. Κατά την γνώμη μου, εδώ υπερισχύει, μια στάλα παραπάνω, το προσωπικό δράμα, με τις ερμηνείες, εννοείται, άψογες.