Բանաստեղծության հեղինակ ՝ Լաուրա Սարգսյան
Իմ զինվոր
Մի քաջ զինվոր՝ հերոս տղա ,
Կանգնել էր լուռ հողին հայոց,
Աչքերն հոգնած,հոգին խոցված,
Բայց շարունակ ամուր կանգնած:
Ձեռքին մի զենք,սրտում մի սեր,
Կանգնած կյանքի մաշված թելին
Աղոթում էր ամբողջ սրտով,
Պայքարում էր ամբողջ հոգով:
Կորցնելով ընկերներին կոտրվում էր նրա հոգին,
Բայց հիշելով ընտանիքին ,ելնում էր նա կրկին ոտքի ,
Պայքարում էր հանուն ազգի ,
Հանուն սիրո,ընտանիքի:
Թեկուզ անգամ վիրավոր էր
Միևնույն է նահանջ չկար,
Թեկուզ անգամ շատ հոգնած էր
Միևնույն է պարտվել չկար :
Այն սարսափը,որ նա տեսավ,
Անգամ սարսափ ֆիլմում չկար ,
Այն ցավերը,որ նա զգաց,
Ոչ մի գրքում գրված չկար :
Այդ զինվորը՝ հերոս տղան ,
Իմ եղբայրն է՝ մի քաջ առյուծ:
Իմ եղբայրն է՝ մի վեհ կտրիճ,
Մի լուռ արծիվ և սար կանգուն :
Անվախ կանգնած մարտի դաշտում
Հազար ռումբի ,սպանդի կողքին ,
Երազում է նա տան մասին ,
Երազում է լույսի մասին :
Երազում է սիրով լեցուն ,
Ժպիտով լի օրվա մասին ,
Եվ վերջապես խաղաղ ու ջինջ
Քնքշությամբ լի սիրո մասին :
Դու իմ եղբայր,
Իմ քա´ջ Լևոն ,
Դու իմ հերոս ,
Առյու´ծ զինվոր
Արիությամբ լի քո հոգին
Չի պարտվի նենգ ոսոխին :
Մենք սպասում ենք քեզ
Իմ զինվոր :