Ali Fear Eats the Soul (Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά 1974) Rainer Werner Fassbinder

Ali Fear Eats the Soul (Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά 1974) Rainer Werner Fassbinder 8.0 Brigitte Mira, El Hedi ben Salem, Barbara Valentin Η 60χρονη, χήρα καθαρίστρια Έμι (Μπριγκίτα Μίρα) μπαίνει μια βροχερή νύχτα σε ένα μπαρ της Δυτικής Γερμανίας, στο οποίο συχνάζουν μετανάστες. Εκεί γνωρίζει τον 35χρονο Άλι (Έλ Εντί Μπέν Σαλέμ), έναν Μαροκινό, που εργάζεται τα πρωινά, ως μηχανικός αυτοκινήτων. Μετά την πρόταση χορού που της κάνει ο Άλι, η Έμι θα τον δεχτεί στο σπίτι της και πολύ γρήγορα θα αναπτυχθεί ένας απρόσμενος έρωτας μεταξύ τους. Που θα οδηγήσει και σε γάμο. Ο περίγυρος όμως, από τους γείτονες, τις συναδέλφισες και την οικογένεια της Έμι (έχει τρία παιδιά), σοκάρεται. Και τον αηδιάζει, η ιδέα της συνύπαρξης μιας μεσήλικης κυρίας, με έναν νεότερο μαύρο μετανάστη. Αθεράπευτα δεμένη μαζί του και αποφασισμένη να δώσει μάχη για την ευτυχία της, η Έμι (παραδόξως) θα είναι η πρώτη που θα λυγίσει στα ρατσιστικά σχόλια των συμπατριωτών της. Ενώ έχει πληγωθεί από τα παιδιά της σε μια βίαιη τετ-α-τετ συνάντηση μαζί τους (τον γαμπρό της κόρης της, υποδύεται ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ), συστήνει τον νέο της άντρα ως εξωτικό τρόπαιο, σε μια επίσκεψη που δέχεται από φίλες. Εκεί φαίνεται πια, ότι δεν ελέγχει την ισορροπία και βαρέθηκε το φθόνο και τα πικρόχολα σχόλια. Ο Άλι, μετά από αυτό, θα αναζητά όλο και περισσότερο χρόνο να βρίσκεται ανάμεσα στους ομοεθνείς του, παίζοντας χαρτιά στο μπαρ. Και τα βράδια, να βρίσκει παρηγοριά στο κρεβάτι με την μπαργούμαν Μπάρμπαρα (το αμόρε του Φρέντι Μέρκιουρι, η Μπάρμπαρα Βάλεντιν στο ρόλο), που πετυχαίνει στο μαγείρεμα και το κουσκούς! Ο Φασμπίντερ γύρισε το Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά μόλις σε δυο εβδομάδες, ανάμεσα στη προετοιμασία, άλλων δυο ταινιών του. Εμπνέεται από το αγαπημένο του χολιγουντιανό μελόδραμα του Ντάγκλας Σέρκ (ευθείς αναφορές στα Imitation of Life και All that Heaven Allows της δεκαετίας του ‘50), αλλά στόχος του, είναι να δώσει μια άλλη διάσταση στο μελό. Λιγότερο δακρύβρεχτη και πιο κριτική, απέναντι στο θέμα της ξενοφοβίας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Το φιλμ έχει πολύ έντονη χρωματική παλέτα, η ερμηνεία της Μίρα είναι πολύ συγκινητική, ενώ ο Σαλέμ (για χρόνια σύντροφος του σκηνοθέτη, με τραγικό τέλος στη φυλακή), δείχνει πολύ φυσικός στο ρόλο του. Το φιλμ κέρδισε το βραβείο FIPRESCI της Οικουμενικής Επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών και παρά τις μικρές του αδυναμίες (κλείνει κάπως αδύναμα και παρασέρνεται σε μια-δυο υπερβολές), παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και σημαντικά έργα του Φασμπίντερ. Η σκηνή του χορού, λίγο πριν το φινάλε, θα έπρεπε να ήταν και η τελευταία. Οι δυο ήρωες, υπό τα βλέμματα των θαμώνων, χορεύουν ξανά το τραγούδι που τους ένωσε την πρώτη φορά. Και φαντάζονται, πώς θα είναι να πεθάνεις, χωρίς να έχεις γνωρίσει την αγάπη και την γλυκιά ανακούφιση μιας αγκαλιάς.