Իմ գետով ամազոն չի հոսում,
Բայց եղած ջուրը պա'րզ է, կենարա'ր:
Իմ երկնքում անթիվ արծիվներ չկան, իսկ եղածը չի' խախտում երկնի կապույտը:
Իմ մարգագետնում դղյակներ չկան, բայց փոքրիկ տնակս վե'հ է, համահու'նչ:
Իմ կրակը ոչ թե այրում,
այլ տաքացնու'մ է,
երբ հարկավոր է:
Իմ ուժը խո'սքս չէ,
իսկ խոսքս ու'ժ ունի ու արա'րք:
Սիրտս երբեք բեմ չի' բարձրանում, հոգիս ծառա չի' դառնում,
գլուխ կոչվածս իշխել չի' սիրում,
սեր չե'ն քարոզում,
սիրու'մ են, ապրու~մ...
...
[ Մաչոնի ]