"ძველად თურმე,როცა მტრების უთვალავი ჯარები მოდიოდნენ,რომ გაეღოთ საქართველოს კარები,მამაკაცებს გვერდით ჰყავდათ, ვით ფოლადის ფარები, და მტრებს მათთან ერთად სცემდნენ საქართველოს ქალები..." "...სადაც უნდა აღემართათ სატევარი და გორდა, ვაჟკაცურად მიიწევდნენ, ვაჟკაცურად გაჰქონდათ-სპარსეთში თუ დაღესტანში,კრწანისთან თუ შამქორთან, საქართველოს ერთი მუჭა ცხელი მიწა თან ჰქონდათ. სიკვდილის წინ რუსთაველის შაირების ძახილით მიწას გულში ჩაიკრავდა ქართლელი და კახელი,-საქართველო იყო მათი საოცნებო სახელი!!!..." ვგიჟდები ლადო ასათიანზე!