Жазгул Белекова

Күйөөмдүн артынан сарайга барып, көргөн көзүмө ишенбедим

Бул окуядан бери алты-жети жыл өттү. Күйөөм эч өзгөргөн жок. Кудум баягыдай, өзгөчө ошол күндөгүдөй. Күйөөмдүн чоң таенеси каза болду. Ыраматылык токсондун кырын ашып жакшы жашады. Уул-кыздарыны сыйын көрүп, жылуу төшөктө кыйналбай үзүлдү. Айылдагы үй толо эл. Келгендер батпай, бир көчөнүн кошуналары баары тейлешти. Келиндер кызматтан колубуз бошобойт. Отуруп тамак ичкенге убакыт жок. Бутум чарчап, атүгүл шишип чыкты. Башым май, уйкудан калган көзүмдүн алды капкара. Балдарыма чалып кабар ала элекмин. Дагы жакшы, апама таштап келдим эле, жүрөгүм тынч. Күйөөм эт бышырып жүргөн. Боорсок ташып баратып карасам, тарелкага эт