Ах,зіма! Прыгажуня-разумніца!
Ты прыбрала палеткі сняжком,
Не пазнаць нашу сельскую вуліцу:
Быццам новенькім стаў кожны дом.
Ах, зіма! Вочы свецяцца радасцю
У шчаслівай вясковай дзятвы.
Ты ўспамінамі, поўнымі зайздрасці
Да мяне ўварвалася ў сны.
Я прысніла дзяцінства далёкае
І лыжню, што праз вуліцу ўсю.
А паветра зімовае, звонкае
Зноў я кожнаю жылкай лаўлю.
Ты, зіма, маразамі, завеямі
Разрумяніла шчокі і нос.
І сняжынкі махнатымі вейкамі
Прывітанне нам шлюць ад нябёс.
Ах,зіма! Уладарыня смелая!
Завірухай прыйшла на зямлю…
…Ды праз вусны твае анямелыя
Чую цёплае слова “люблю”.