Մի օր կլսես, որ ես էլ չկամ, որ մահացել եմ շատ պատահական, ինչ-որ տեղ քնել ու չեմ արթնացել, սիրտս կանգ առավ, չփորձեց ապրել... Բայց չես հավատա այդ փուչ խոսքերին ու կմտածես, թե կատակ էր դա, կզանգես բոլոր իմ ծանոթներինն ու վախենալով կասես. << Ու՞ր է նա>>: Ոչ ոք չի ասի, որ ես էլ չկամ. նրանք կխղճան՝ ձայնդ լսելով: Կհանգստացնեն, կասեն, որ ես կգամ ու դու կմնաս միայն սպասելով: Իսկ երբ մեկ օրից դու ինձ այցելես, դագաղում պառկած մարմինս տեսնես, ցավից ողջ ուժով անզուսպ կգոռաս, մինչև մարմինս չոքեչոք կգաս, դողացող ձեռքդ գլխիս կդնես, կապտած շուրթերս զգույշ կհամբուրես ու արցունքներդ անվերջ կհոսեն, ինձ վերջին անգամ <<Սիրում եմ>> կասեն... Ու կհեռանամ Ձեր կյանքից շատ լուռ, ինձ էլ չեք տեսնի մոլորված, տխուր: Գուցե