Հայի ոգին ճեղքում է ժամանակն ու տարածությունը, հաղթահարում է դժվարություններն ու հաջողությունները, տխրությունից ու խնդությունից կտրում է պորտալարն ամեն տարի, երկինքն է ճեղքում ու տիեզերքը իր մի բջիջի մեջ է զննում, ցրում է խավարը ու լույսով է լցվում... Նա արևորդի է և արևի պես իր հոգում տեղ ու սեր է տալիս իրեն ապավինողին և ուզում է, որ ամենքը բարեսիրությամբ ճառագեն ու տեսնեն, վայելեն կյանքի գեղեցկությունը, քաղցրությունը, հարատևեն այդ հրաշքի մեջ... Ահա թե ինչու հայը պարզ սրտով է բաժակ բարձրացնում և հավատում է, որ Ամանորի արևը կչորացնի կյանքի ճահիճը: Եվ նրա հավատը սին չէ: Նա ինքնաճանաչ է և վստահ է բարու, հետևաբար և իր հաղթանակին: Այս ինքնավստահությամբ հայը շնորհավորում է ամենքի Նոր տարին: Մե