Ասում են լուռ ես ,ոչինչ չես խոսում,
Մտքերիդ հետ միշտ , խորհում ,մտածու՜մ...
Ու շուրջդ ասես ,ոչինչ չե՛ս տեսնում.
Ասում են ճիշտ է ժպտում ես ,մե՛կ֊ մեկ,
Բայց ժպիտիդ մե ՛ջ էլ ,տխրուր ես ասես։
Ասում են սիրտդ ,ինչ որ մի բանից`
Ասես խռովել , լալիս է անձայն,
Հոգիդ էլ ամուր, իր դուռը փակել
Տխրությանդ հետ ,տխուր է ասե՜ս։
Ասում են լու՜ռ ես ոչինչ չես խոսում
Չէ խոսում ես բայց...շշուկով ,կամա՜ց,
Որ ոչ ոք ձայնդ ՝ չլսի հանկարծ...
Աչքերումդ թախծոտ արցունքը չտեսնի,
Ու ո՛չ ոք չասի...
Ի՞նչ պատահեց քեզ ,
Որտե՞ղ ես թողել
Կամ էլ ու՞ր մնաց,
Աչքերիդ փա՜յլը
Եվ միշտ ժպտացող,
Ուրախ հայացքդ...