Ҳар касеро натавон гуфт, ки соҳибназар аст,
Ишқбозӣ дигару нафспарастӣ дигар аст.
Ба ҳар он чашм ки бинанд, сиёҳ асту сапед,
Ё сапедӣ зи сиёҳӣ бишиносад, басар аст.
Ҳар кӣ дар оташи ишқаш набувад тоқати сӯз,
Гӯ, ба наздик марав, к-офати парвона пар аст.
Гар ман аз дӯст бинолам, нафасам содиқ нест,
Хабар аз дӯст надорад, ки зи худ бохабар аст.
Одамисурат агар дафъ кунад шаҳвати нафс,
Одамихӯй шавад, в-арна, ҳамон ҷонвар аст.
Шарбат аз дасти дилором, чи ширину чи талх,
Бидеҳ, эй дӯст, ки мустасқӣ аз он ташнатар аст.
Ман худ аз ишқи лабат фаҳми сухан менакунам,
Ҳар чӣ з-он талхтарам гар ту бигӯӣ, шакар аст.
В-ар ба теғам бизанӣ, бо ту маро хасмӣ нест,
Хасми онам, ки миёни ману теғат сипа