Հիվանդ էր մայրը պառկած էր մահճում...
Հինգ զավակ ուներ, մենակ էր ապրում...
Տնքում էր ցավից, ինքն իրեն խոսում
Եվ Աստծուց արագ մահ էր նա խնդրում...
-Որդիքս հիմա շատ են զբաղված,
Տեր Աստված գթա,ինձ մահ տուր արագ,
Թող որ չպառկեմ ես մահճում երկար,
Քնեմ, չարթնանամ
Թող որ բալեքիս ես չչարչարեմ...
Աստված լսում էր խնդրանքը նրա
Ու միտք էր անում.
-Տեսնես որդիքը գիտեն,
Որ մայրը ծանր հիվանդ է
Պառկած է մահճում...
Ինչ անեմ հիմա ,
Այս աստվածային սիրով ողողված,
Ցավը մոռացած մոր խոսքը լսե՞մ...
Երկար մտածեց.
-Իսկ եթե նրան արագ մահ չտամ
Ու զավակնեռն էլ նրան չայցելեն,
Խեղճ մայրը տխուր կիջնի գերեզման,
Բայց վերջին շնչում իր զավակներին արդարացնելով...
Ամենազորը գթաց խեղճ մորը,
Ի կատար ածեց նրա խնդրանքը...
Ու հանգավ