Աշնան մի ցուրտ առավոտ
Ծիտը թռավ կաղնու մոտ,
Նստեց նրա կատարին,
Թե` սիրում եմ էս ծառին:
***
Կաղնին մեծ էր տարիքով,
Կյանքը լի էր բարիքով,
Նա հարգված էր անտառում,
Փառաբանված` իր դարում:
Տեսել էր շատ թռչուններ,
Լսել էր շատ հնչյուններ,
Ուներ թռչունն` իր սիրած,
Բայց դե կյանք է, ի՞նչ արած,
Հեռացել էր թռչունն իր,
Թողած ճյուղը այս ընտիր:
Ու խորամանկ ծիտը մեր
Հանգիստ դարձավ ճյուղին տեր:
Թռավ ճյուղին նա նստեց,
Բարակ ձայնով դայլայլեց,
Կաղնուն երգը դուր եկավ,
Ծիտը երգե՜ց դեռ երկար:
Նա բույն դրեց իր համար
Կաղնու ճյուղին շատ հարմար,
Ծիտը դարձավ սիրելի...
Բայց նա ուզեց ավելին:
Ուզեց տիրել նա կաղնուն
Ու սկսեց մի խաղ հում,
Գտավ մի նենգ կաչաղակ,
Հանեց աղմուկ աղաղակ.
Թե` գժվել է ծեր կաղնին,
Չի հետևու