Агар дурдонаи ашкат, ба рӯйи дасти ман мерехт, Даруни сафҳаи Қуръон варо ман ҷой медодам. Ва ё ки дар ду каф ҳангоми истидъову истимдод, Ҳамоно дар намозам чун дуо барпой медодам. Агар дурдонаи ашкат ба рӯйи дасти ман мерехт, Даруни сандуқи мероси модар бо тамоми меҳр. Панаҳ медодамат то ин ҷиҳози ишқи поки ту, Миёни сарчиҳози модарам бошад ба номи МЕҲР! Гиристӣ, ҳай аҷаб, дар пеши пойи ноҷавонмарде, Ки ӯ қадрат ба пушти пойи худ донад, Худо бо ӯ. Гиристӣ, з-он ки бахтат вожгун омад ба даргоҳат, Гиристӣ з-он ки мешӣ ту ҳамин рӯзат ҷудо бо ӯ. Замоне ҳамчунин ашкам заминбӯсӣ ба поят кард, Ба ҷуз бар рӯйи кафшонат накард эҳсос ботинат. Ҳанӯзам ман бирезам ашки нокомӣ ба коми ту, Ки то хушбахт б