დუმილი კედლებს ბრჭყალებით კაწრავს,
ფიქრებს დასჩემდათ აქ ბორიალი,
ახლა სიმშვიდის ნანატრი განცდა
მიუწვდომელი და შორი არის...
ხმაურით იკლებს ოთახს სიჩუმე,
შავ-თეთრ სიზმრებთან დილამდე დაობს,
ჭრელი ზღაპრები როგორ ირწმუნე,
წუთისოფლისა, შენ, ჩემო თავო...
აქ, გარინდების თეთრ საბრძანისში,
ფეხისწვერებზე წუხილი დადის,
-ღმერთო, სიცოცხლეს ისე განვიცდი
და დრო ისეთი ზოზინით გადის...
სარკეში უხმოდ ვიღაცა ტირის,
სადაა ღამის თავი და ბოლო,
ადამიანად გაჩენა ტკივილს
რატომ გვთავაზობს მხოლოდ და მხოლოდ...
... ხმაურით იკლებს ოთახს სიჩუმე,
ფიქრებს დასჩემდათ აქ ბორიალი...