ШИРК ВА НАМУДҲОИ ОН Худованд фармудааст: ﺇِﻥَّ ﺍﻟﺸِّﺮْﻙَ ﻟَﻈُﻠْﻢٌ ﻋَﻈِﻴﻢٌ ﺳﻮﺭﺓ ﻟﻘﻤﺎﻥ 13: «Иннаш-ширка лазулмун азим». «Албатта ширк бузургтарин зулм мебошад». Сураи Луқмон, 13. Гуноҳи бузург будани ширк дар он, ки инсон бе тавба вафот кунад, Худованд ӯро намебахшад. Пас ширк чист? Он сарф кардани намуде аз намудҳои ибодат ба ғайри Худо мебошад, агарчӣ ба фариштаи муқарраб, авлиё, олим, обид, сардор, бут, оташ, дарахт, офтоб, маҳтоб, дирҳаму динор ва ё пайравӣ кардани нафс. Ба сабаби чизҳои дар боло зикршуда бисёре аз мардум ба Парвардигори хеш мушрик мегарданд. Пас касе, ки аз ғайри Худо ҳоҷат пурсад, аз ғайри (аз шахси ғоиб ё мурда) Ӯ (таъоло) ёрдам пурсад ва ё талаби мадад намояд, ки факат