იცი? მერამდენედ ვათენებ შენზე ფიქრში ღამეს, ჩემი არც შენ გესმის და უკვე არც მთვარეს, იცი? რა ძალიან მენატრება შენი ღიმილი, მერამდენედ უნდა დამათენდეს ისევ ტირილში. იცი? მე ვეღარ შევძლებ უშენობის ატანას, იმედი? იმედი კიდევ რჩება,თუნდაც პატარა, იცი? ტკივილი უკვე ჭარბად აღწევს სულში, შენ კი,შენ ისევ ჩამისახლდი გულში,