Անտարբե՛ր աշխարհ,խու՛լ ու կու՛յր աշխարհ,
Որ տեսնում ես,թե ինչ է կատարվում,
Բայց աչքերդ գոց,լու՜ռ ու անհողդողդ
Ուրիշի ցավը քեզ չի ցավեցնում։
Անտարբերության զոհերն ենք կրկին,
Կրկին թիրախի տակ ենք հայտնվել,
Կրկին ոսոխն է՝իր պիղծ գոյությամբ
Մեր մասունքների հողը կոխոտել։
Ոն՞ց կարելի է այդպես պապանձվել
Տեսնելով այսքան անարդարություն,
Ոն՞ց կարելի է չօգնել մի ազգի,
Որն արդար է,պարզ,հոգով աննկուն։
Ժողովուրդ,որը միշտ ստեղծել է,տքնել,
Արարել,երկնել օրն ի բուն,
Անգամ ժայռերը ներսից փորելով
Իր համար Աստծո տուն է կառուցում։
Թող տեսնի համայն մեր մարդկությունը,
Որ ցանկանում են հային վերացնել,
Բայց հայը տոկուն է,կամքով քաջարի,
Կպատժի անարգ ոսոխին վայրի։
Որ կործանում է քաղաքներ,շեներ,
Գնդակոծում է մանուկ ու ծերեր,
Քարուքանդ անում դպրոց,Աստծո տուն…
Չունի անաստված ոսոխը ներում։
Դե՛,նայի՛ր,աշխա՛րհ,նայիր քարտեզին,
Տե՛ս,որ այս փոքրիկ ազգս հայրենի
Ին՜չ բազեներ է ծնել քաջարի,
Ին՜չ արծիվներ է ծնել ֆիդայի…
Ի՛ զե՛ն,քաջորդի՛ք մեր սեգ լեռների,
Ելե՛ք,զա՛րկ տվեք թշնամուն վայրի,
Ելե՛ք,պաշտպանե՛ք պատիվը Ձեր տան
Ու պաշպան կանգնեք մեր ազգին համայն։