Երբ գալիս եմ , վանում ես ինձ,
Բարկանում ես, ասում՝ մի գա,
Բայց քո սրտի խուլ տնքոցը
Ինձ ասում է՝ արի՜, մնա։՜
Երբ խռովում ու չեմ գալիս,
Նեղանում ես, մնում մենակ,
Ու ինքդ քեզ համարում ես
ԿԻՍԱՏՈՒԹՅՈ՜ՒՆ։
Լավ , ո՞նց վարվեմ,
Ես քեզ ինչպե՞ս մենակ թողնեմ,
Սրտիդ լսե՞մ , թե՞ չար լեզվիդ,
Ախր սրտի՛դ ընկերն եմ ես
Ու ընկերոջ կանչն անտեսել,
Խուլ ձևանալ՝
Ե ս չե՜մ կարող ու չե՜մ ուզում։
Ես գալո՜ւ եմ, ուզե՜ս - չուզե՜ս՝
Հոգուդ խորքի նու՜րբ պահոցում
Մնալո՜ւ եմ,
Լռեցրու քո՝ էդ չար լեզվին,
Անմիտ խանդին՝
Ու չ՜ես լինի կիսատություն ...
Մենք միասին կամբողջանանք,
Ինչպես որ միշտ եղե՛լ ենք, կա՛նք։
Լռեցրու ու ձայն տուր , կանչիր,
Ասա՝ արի՜ ամբողջացրու,
Ասա՝ արի՜, էլ չգնա՜ս