Таваккал...
Бисёр одамон ҷумлаеро такрор мекунанд, ки зоҳиран имонӣ менамояд, аммо дар амал яке аз бузургтарин нофаҳмиҳои динӣ дар он пинҳон аст:
«Таваккал кардам, боқияш бо Худост.»
Ин ҷумла, агар дуруст фаҳмида нашавад, на танҳо инсонро ба Худо наздик намекунад, балки ӯро аз масъулият, рушд, ҳаракат ва ҳатто имони воқеӣ дур месозад. Зеро таваккал дар мантиқи илоҳӣ ҳаргиз ба маънои канора кашидани инсон аз вазифаи худ нест.
Ҳақиқат ин аст:
Худо ҳеҷ гоҳ кори инсонро анҷом намедиҳад ва инсон ҳеҷ гоҳ кори Худоро карда наметавонад. Мушкил аз он ҷо оғоз мешавад, ки ин ду бо ҳам омехта мешаванд.
Кори Худо он чизест, ки аз доираи тавон, ихтиёр ва назорати инсон берун аст.
На ба ин маъно, ки ин