Շա՜տ ես ցավեցրել Նորից մի արա, Մի թող, որ հոգիս Հեռուների մեջ Սիրո մարումի Երգեր մրմնջա, Մի' թույլ տուր դառնամ Ես քո գթության Աղերսողը խեղճ, Կամ քո զայրույթի Ստրուկը հլու, Մի թող, Որ կյանքիս փշրաշքների մեջ Իմ գորշ տխրության Հովիտի վրա, Խելագարության հասնող այս ցավը Ինքն իրեն կրկնի, Ու հիմա երբ դու', Քո ներկայությամբ Ապրելու ուժ ես Նորից ինձ բերում, Ե'րբ քո պատկերն եմ Հոգուս մեջ կրում, Երբ քո անունը Հուզում է միտքս Ու մտքիս հաղթում, Խնդրո՜ւմ եմ թույլ տուր Խեղդող կարոտի Այս լռության մեջ, Քո ապաշխարհող Սիրո խոսքերից Իմ տառապանքը Ինքն իրեն ների... Ու գիտե՜ս, հոգի'ս Որքան էլ ուզեմ Ես քեզ չսիրել, Մեկ է չեմ կարող, Սովորել կյանքում Առանց քեզ ապրել՝ Էլի չեմ կարող... Խորեն Գեղամյան