Шамол сочларига қўлларим шона,
Шамолга шеър айтмак қисматим экан.
Ҳақ йўлда юрганни Ҳақ қўллар она,
Ҳатто Пайғамбар ҳам умматим деган...
Гарчи, юрагимни ўртар хотира,
Сиз борсиз - ҳаётга кулиб қарадим.
Фарзандлик бурчимни оқлашдан кўра,
Балки шоирликка кўпроқ ярадим.
Анинг илкидадир ҳар битта тақдир,
Бир кун кетар бўлсам дунёдан тона.
Қора булутларни қувиб бирма-бир,
Фақат шамол бўлиб қайтаман, она!