Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 12 мар 2019
Фильтр
Çoxumuz atamız hələ həyatda ikən onun üzünə birdəfə belə diqqətlə baxmarıq. Ata, “ata” deməyə başladığımız gündən etibarən daima qarşımızda duran bir vərdiş, alışqanıqdır. İllərcə atamızdan deyil,bir vərdişdən bəhs edərik. Anamızdan: “Atam bu gün niyə gecikdi?” deyə soruşarıq; Qardaş, bacımıza, “Atam yenə çay istəyir” deyər və deyinərik; Bəzən “atama hansı yalanı uydursam” deyə planlar qurarıq ağlımızda. Ata hər dəfə bizə biraz uzaq, biraz yad birisi olar. Hər gün paltarlarını geyindirib yola saldığımız o “biraz” yad insanın zaman qarşısında necə əriyib getdiyinə nəzər belə salmarıq. Diqqətimizdən yayınar. Halbuki ən tez və həmişə.onun paltarları köhnələr, ən tez və həmişə onun saçları ağara
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту