Գարուն էր...
Չեկած ամառ...
Փուլ եկավ երկնակամար...
Ձյուն մաղեց մեր բաց գլխին
Ձյուն մաղեց կրակի պես
-Գարուն ա ձուն ա արել...
Գետերը մեր երերման
Հոսեցին՝ երակի պես...
-Արունը ջուր ա դառել...
Ձորերը շիրիմ դարձան,
Վիհերը՝ գերեզմանոց...
-Ջուրը մեր տունն ա տարել...
Ամեն քար՝ լուռ մահարձան
Ամեն տուն՝ վառման հնոց...
-Բնավեր հավք ենք դառել...
Ինչքան բառ՝ ո՜ղջը մրմունջ,
Ինչքան երգ՝ ո՜ղջը լալով.
-Զուլում էր, զուլու՜մ, լաո...
Թրի դեմ, սրի, հրի՝
Լոկ մանգաղ, լոկ բահ ու մաճ.
-Տնավե՜ր-բնավե՜ր լաճ...
Մեր հողը, մեր հայրենին,
Մեր երկիրն ամայացավ.
-Սև՜ հագիր, սև սիրտ մարե...
Հինավուրց տոհմիկ մի ազգ
Չմեռա՜վ, այլ... մահացավ,
-Գարուն ա, ձուն ա արել...
Գարուն էր : Ամառ եկավ,
Ձագ հանեց ձորում կաքավ,
Իսկ հայը զրկվ