Այս աշխարհը
Ինձ հյուր կանչեց,
Ես էլ եկա՝ չմերժեցի,
Այս աշխարհը խնջույք արեց,
Բայց ինձ կարծես չնկատեց՝ շատ տխրեցի..
Դե եկել եմ, էլ ի՞նչ անեմ,
Պիտի զոռով ներս ներխուժեմ,
Եթե անգամ
Այդ խնջույքին չմասնակցեմ,
Եթե անգամ
Անկոչ հյուր էլ ինձ համարեմ,
Միևնույնն է իմ նվերը,
Պիտի իմ հետ ետ չտանեմ...
Բախտս ահա՛ դռան շեմից դիմավորեց,
Բարև առավ, բարև տվեց ու ներս կանչեց,
Ես էլ գլխով խոնարհվեցի ու ժպտացի,
Ուրախ էի, չէ՞ որ դրսում չմնացի...
Քայլ արեցի դեպի առաջ ու կանգնեցի,
Սպասում էի, թե ո՛վ պիտի
Իմ աթոռի տեղն ինձ ասի,
Սպասում էի, թե ո՛վ պիտի հացի կանչի,
Թե ո՛վ պիտի իմ բաժակը՝
Գինի լցնի ու ճառ ասի...
Ինձնից առաջ ով եկել էր,
Քեֆ էր անում, զվարճանում,
Ինձնից հետո ով էլ գալիս՝
Ինձ հրում էր ու ներս մտնում.