Qadim zomonda kichkina chiroyli orolchada sevgi, vafo, baxt, quvonch, kulgi, qayg'u... kabi tuyg'ula yashar ekan. Yillar o'tib orolcha suvni tagiga cho'ka boshlabti va tuyg'ula sekin sekin boshqa orolga ko'chib ketishni boshlashibti, Sevgi shunchalik bu orolni yaxshi körar ekanki ketgisi xam kelmabti undan. Orolda kundan kun ahvol og'irlashibti boshqa tuyg'ula Sevgiga agar ketmasen biz bn halok bölasan diyishibdi, lekin u so'nggi daqiqalargacha umidini uzolmabti. Oxiri taqdirga tan beripti va kemaga narsalarini ortvotgan Boylikka: - Boylik, maniyam o'zin bn olip ket?- disa, - Körmayapsanmi boyliklarim köpligidan kemada sanga joy yo'q- dipti Boylik, keyin Sevgi Quvonchga yuzlanipti:- Maniyam