Բարև իմ անմոռաց սեր: -Ինչպես ես? Չզարմանաս,երբ կրկին կարդաս նամակս,պարզապես շատ էի կարոտել քեզ և ուզում էի հանձնել սրտիս թելադրած նամակը: Գիտես,որ խանգարում ես ապրել անգամ հիմա,երբ դու ուրիշինն ես: Հիշողություն,կարոտ,սեր ու ափսոսանք.ինչու?ինչու այսպես եղավ?Չգիտեմ,երբ մի օր փորձես ինքդ արտաբերել այս բառերը,կկատարվի քեզ համար նույնը,թե ոչ?Բայց իմացած եղիր,որ քեզնից հետո սիրտս անդադար ցավ է ապրել...իսկ ժպիտս...այն երբեք էլ առաջվանը չի եղել... Աչքերս...սիրտս...ժպիտս... Ախր նրանք անբուժելի հիվանդ են:Աչքերս անվերջ քեզ են փնտրում...Սիրտս անվերջ ցավ է ապրում,ժպիտս միշտ տխրում է,իսկ շուրթերս...ախր նա միշտ քո անունն է կրկնում...Հասկացիր,հոգնել եմ...հոգնել նրանց բացատրելուց,որ դու էլ ետ չես գալու,որ դո