Йигитман, тоғдайин сабрим бор, дея,
Бир куни қувончлар қалбга ёр дея,
Дардларин ўзгага айтмоқ ор дея,
Ҳеч кимга билдирмай йиғлайди эркак!
Раҳмонга жой бериб ўнг елкасида,
Меҳнатдан тобланиб кун тиккасида,
Тунлари ҳовлининг бир чеккасида,
Ҳеч кимга билдирмай йиғлайди эркак!
Шукр дегай ҳатто заволидан ҳам,
Нолимок ўтмагай хаёлидан ҳам,
Яшириб куз ёшин аёлидан хам,
Ҳеч кимга билдирмай йиғлайди эркак!
Дард унинг қўлидан тутиб кетса ҳам,
Изтироблар гоҳи ютиб кетса ҳам,
Азоб жон-жонидан ўтиб кетса ҳам,
Ҳеч кимга билдирмай йиғлайди эркак!
Номоздан ўзгага эгилмас боши,
Ризқдан насибаси, ҳалолдан оши,
Милт-милт айланади кўздаги ёши,
Ҳеч кимга билдирмай йиғлайди эркак!
Синовлар олд