Սպասումը հաճախ դառնում է դաժան, երբ անորոշ է ներսումդ ամեն ինչ: Անհանգիստ օրեր, եւ նույնիսկ մի պահ ոչինչ չասող ժպիտ, որ ինքդ էլ չես հասկանում ում ես ուղղում մտածնունքին այդ պահի: Օրերն անցնում են եւ գալիս է գիտակցումը, որ մնացել են հաշված ժամեր: Խառնվում են մտքերդ, հաճախ սկսում ես հակասել ինքդ քեզ, համոզել ինքդ քեզ: Եւ այդ հոգեվիճակը զգում ես միայն դու ու հասկանում ես, որ ընտրությունը քոնն է, եւ դու ես որոշելու կյանքիդ հետագա ընթացքը: Մի պահ որոշում ես ամեն ինչ թողնել ճակատագրին, բայց եւ գիտակցում ես, որ դու ես քո ճակատագրի տերը: Քո մեջ մի քանի անգամ կրկնում ես, որ ուղղակի պետք է գնահատես ունեցածդ ու չկորցնես, իսկ մնացածը կգա ժամանակին՝ Աստծու կամոք:
Դժվար է, երբ կանգնում ես ընտրության առ