Ո՞վ է ասել,
Որ քեզ սիրել չի՜ կարելի,
Ո՞վ կարող է,
Քեզ սիրելը ինձ արգելի...
Դո՞ւ...
Դու չե՜ս կարող,
Դու չե՜ս տվել այդ սերը ինձ,
Ե՛ս եմ սիրտս քարից մաղել,
Ե՛ս եմ պարարտ հող դարձրել,
Ե՛ս եմ սիրո սերմը ցանել,
Ե՛ս եմ աղի արտասուքով`
Օր ու գիշեր սերս ջրել,
Ե՛ս եմ սիրել, լսո՞ւմ ես ինձ,
Ե՛ս եմ սիրել,
Ե՛ս ինքս էլ՝ խնամք տարել...
Փայփայել եմ ամբողջ սրտով
Ու հոգ տարել՝ մերժված հոգով,
Օր ու գիշեր բաց աչքերով,
Պայքարել եմ տառապելով...
Ո՞վ կարող է
Քեզ սիրելը ինձ արգելի,
Դո՞ւ ես ասում,
Թե ինձ սիրել չի՛ կարելի,
Եթե այո, ապա հիշիր,
Որ սիրելով չե՜ն մեղանչում,
Սերը Աստծո մեծ պարգևն է,
Մի՞թե սիրուց մեղք է ծնվում...
Լսո՞ւմ ես ինձ, երբ դու սիրես,
Հենց ինքդ էլ՝ քեզ կարգելես,
Եվ միգուցե այդ