Սառն էր օրը, ինչպես այն թռչնակը, որ մարդու կերպարանքով շրջում էր երկրի վրա՝ տխրադալուկ, մելամաղձոտ՝ չունենալով կյանքից որևէ ակնկալիք: Կյանքն ընթանում էր նույնօրինակ միապաղաղությամբ, բայց երազանքներ նա անշուշտ ուներ...Գուցե թաքուն, գուցե իր մեջ ամփոփված անուրջներ, բայց սրտի խորքում մի շարք ցանկություններ կային, որոնք, անխոս, իրականացնելու մեծ երազանք կար: Նա ազատ էր, բայց միաժամանակ բանտարկված, ինչպես անթև մի թռչուն, որի ճերմակ թևերը կտրել ու շպրտել էին վանդակի մեջ՝ զատելով ազատ կյանքից ու դրդել մենության..Նա չէր խոսում, լուռ էր, անխոս մի թռչնակ, որ լցված էր կյանքին ինչ-որ բան ապացուցելու ուժով, տարված էր շատերին հաղթելու մոլուցքով..Իսկ նա կհաղթի մեծ ցանկության դեպքում...Աչքեր, որոնք իրենց մե