Քեզ թվում է, թե լույսը մարել է Ճնշող խավար է ամենուր տիրում, Հույսիդ պաշարն էլ ասես սպառվել է, Սակայն հավատա, այդպես չի՛ լինում։ Գուցե լույսն այսօր մի քիչ աղոտ է Պայքարելու ուժ այլևս չկա, Սիրտդ քնքշանքի, սիրո կարոտ է, Բայց մի վհատվիր. այսպես չի մնա։ Հիմա կարծում ես՝ այլևս երբեք Եվ ոչ մի բանից չես ուրախանա, Կյանքն անիմաստ է, հոգիդ՝ վշտաբեկ, Բայց մի օր դա էլ կանցնի-կգնա։ Շուրջդ կեղծիք է, անարդարություն, Ողջ աշխարհն ասես քո դեմ է գործում, Տիրող խավարից փրկություն չկա, Հավերժ մթությու՞ն։ Այդպես չի լինում. Ամենախավար գիշերվան անգամ Լույս-առավոտն է միշտ էլ հաջորդում։ Ոմանք կասեն, որ այս կյանքում դաժան Չարը հաճախ է կերածը մարսում։ Այդպես երբեմն թվում է միայն, Իսկ իրականում այդպես չի լինում։