Анора Мачидова

САДАҚА.

Як мард ҳар боре, ки ягон фарзандаш хатое кунад, садақае медод ва ё шикамеро сер мекард. Ӯ мегуфт: “Худо ба Паёмбари хеш фармуда: “Аз молҳои онҳо садақае бигир, ки бо ин васила онҳоро пок месозӣ ва ба эшон тозагӣ мебахшӣ”. Худоё, ин садақа ба хотири он аст, ки ахлоқи писарамро дуруст намоӣ. Зеро вайрон шудани ахлоқи писарам бароям аз бемор шудани ӯ ҳам душвортар аст”. Як марди дигар чизе барои садақа кардан намеёфт, чун зиндагии кафоф дод. Вақте аз писари хеш ранҷе медид, шабона мехест ва сураи Бақара хонда дуо мекарду мегуфт: “Худоё, инаст садақаи ман. Акнун ту ахлоқи писарами маро дуруст соз”. Тарбияи фарзандони худро ҳамчу ибодат ба Худо анҷом диҳед. Зеро дар сурати аз ноком ш