holid saifov

Хатари назаркардан ба чизҳои ҳаром.

Аллома ибнул Қаййим- раҳимаҳуллоҳ- мегӯянд:
Назар (нигоҳи чашм) асоси тамоми ҳодисаҳоест, ки инсон ба он гирифтор мешавад, зеро, ки назар
(яъне нигоҳ кардан ба чизи ҳаром) хотир- ро пайдо мекунад, ва хотир фикр-ро бедор мекунад, ва фикр шаҳватро бедор мекунад, ва шаҳват майлу хоҳишро пайдо мекунад, баъд аз он ҳамаи ин якҷо шуда қасдро пайдо мекунад, баъд аз он ҳатман кор воқеъ мешавад ( яъне кори ҳаром) агар ягон монеъкунандае набошад дар байн, барои ҳамин гуфта мешавад, ки:
Сабр кардан дар нигоҳ доштани чашм аз ҳаром беҳтар аст аз аламе, ки ба сабаби назар кардан ба чизи ҳаром ба инсон дучор мешавад.
Барои ҳамин шоъир мегуяд:

ﻛﻞ ﺍﻟﺤﻮﺍﺩﺙ ﻣﺒﺪﺍﻫﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﻈﺮ،

Талхтарин ва ширинтарин

Луқмони Ҳаким дар хизмате нафаре буд. Рӯзе хоҷааш ба гусфандҳои кушташуда назар карду гуфт:
- Аз ҳама узви ширинтаринашро ба ман биёр.
Луқмони Ҳаким рафта забони гусфандеро овард.
Хоҷааш дубора гуфт, то талхтарин узви гусфандро биёрад.
Луқмон рафта дубора забони гусфанди дигареро овард.
Хоҷа: Ту ширинтар узвро ҳам забон медонӣ ва талхтарин узвро ҳам?
Луқмон:
- Хоҷаам! Аз ҳама сухани ширин аз забон меояд ва аз ҳама сухани талх аз забон меояд. Забон ҳам хубӣ ва ҳам бадӣ карда метавонад, ки на касе ва на чизе ба мисли он карда метавонад.

*** Сухане бигӯ, то туро таҳти назоратам қарор диҳам. Сухан нерӯе дорад, ки инсонро ҳам саломат нигоҳ медорад ва ҳам мета

Дарси ҳикмат аз ҳазрати Яъқуб (а.с.)
Ба ҳазрати Яъқуб (а.с.) суол карданд:
- Бӯи куртаи аз Миср овардашударо ҳис кардӣ, аммо чоҳи Канъонро, ки Юсуф (а.с.) он ҷо буд ва ба ту ҳам наздик буд, ҳис накардӣ?
Ҳазрати Яъқуб (а.с.) ҷавоб дод:
- Ҳолати мо ба мисли раъду барқ аст. Баъзан менамояд ва баъзан пинҳон мегардад. Баъзан дар мартабаи боло нишаста, ҳама тарафро мебинем. Баъзан болои пойи худро намебинем.
*** Тақдир, ки сухан бикунад, башар хомӯш меистад. Парда бардошта шавад, дурӣ ҳам дида мешавад ва агар парда поён карда шавад, пас, пеши пойи худро дида наметавонӣ.

Сабр ва дарс
Нафаре ба яке аз тобеъин бо исми Аҳнаф бин Қайс ҳақорат мекунад. Аҳнаф бошад, ҷавобе ҳам намедиҳад. Мард бошад, ҳақорат карданро давом дод. Баъди чанд лаҳзае Аҳнаф ба мард нигариста чунин гуфт:
- Ягон суханат ногуфта бошад, онро ҳам бигӯ. Ҳамаашро ин ҷо бигӯ, зеро аз ин пас маҳаллаи мо мешавад. Ҷавонҳои маҳалла ба ҳақоратҳои шумо, ба мисли ман сабр намекунанд. Маро эҳтиром мегузоранд ва туро маъюб мекунанд.
Мард аз рафтори беадабонаш шарм кард ва аз Аҳнаф бахшиш пурсид.
*** Ба ҳама имкони дарс гирифтанро бояд дод. Чӣ тариқи китоб бошад, чӣ тариқи зиндагӣ. Баъзан як сухан ва ё як рафтор метавонад, ҳаёти инсонро кулан тағйир бидиҳад. Ҳазрати Алӣ (р.а.) фармудааст:
- Дар бада

Инсон ва дунё
Падар аз рӯзи душанбе то шанбе хело зиёд кор кард ва хост саҳари якшанбе истироҳат кунад. Ба дасташ рӯзномаеро гирифту ба хондан шурӯъ намуд. Дар ҳамин лаҳза писарчааш омаду гуфт:
- Падар, ин ҳафта ба берун ҳам набаромадем, биё ба синамо равем.
Падар, ки намехост аз хона барояд, баҳонаеро фикр мекунад. Дар мобайни рӯзнома харитаи дунё чун туҳфа гузошта шуда буд. Падар харитаи дунёро мегираду ба чанд қисмат пора мекунад ва ба писар дода мегӯяд:
- Агар ин харитаро дуруст карда, ба итмом расонӣ, туро ба синамо мебарам.
Писар розӣ мешавад ва харитаро гирифта ба утоқаш медарояд. Падар худ ба худ мегӯяд, ки ҳатто профессори соҳаи ҷуғрофия то шаб аз ӯҳдаи он намебарояд. Баъд аз чан

21 мая 2016