Садамаи мошин.
Қиссаи ҳақиқии дардноке рух додааст, ки шоҳиди ин ҳодиса мегуяд:
Дар роҳ мегузаштам, дидам, ки мошини ёрии таъҷилӣ ва одамони зиёде ҷамъ омада буданд ва як ҷавони тақрибан 26-соларо аз даруни мошинаш, ки ба садамаи сахте дучор шуда буд, бароварда ба мошини ёрии таъҷилӣ мегузарониданд.
Ҷавон сахт ҷароҳат бардошта ва ғарқи хун буд ва ҳатто як пояш аз ҷисмаш ҷудо шуда буд ва доду фарёд мекард ва сахт меларзид.
Ба бародараш ё яке аз хешовандонаш буд,менигаристу мегуфт:
Ман намехоҳам бимирам...
Метарсам, ки ба дузах меравам...
Ва ба доду фарёд мегуфт:
Муҳаммад, Муҳаммад, ман намозхон набудам...
Ман метарсам...
Худоё, ман намирам, шалу маъюбам шавам, боқии ҳаётам сабр ме