Չափազանց շատ ենք նվիրվում, հավատում, սեր փնտրում այնտեղ, որտեղ կա ամեն ինչ, բացի այդ սիրուց: Չափազանց շատ ենք անկեղծանում, կիսվում, բացատրվում ու փորձում հասկացված լինել, զոհում ինքներս մեզ հանուն ոչինչ չարժեցողների, շատ ենք դատարկում հոգիներս նրանց առջև, որոնք հոգի անգամ չունեն: Չափազանց շատ... Ու հետո գիտե՞ք, թե ինչ է լինում: Վերջում մնում են արհամարհանք, քարացնող անտարբերություն, ոչինչ չասող ու չզգացող աչքեր, որոնք այլևս չեն ժպտում... ոչ ոքի: