ობლად გაზრდილი, ღარიბ ღატაკი. ეს სიტყვები ხომ, ჩემს მიმართ ითქმის. მინდა მოგიყვეთ ჩემი ამბავი, ობლად გაზრდილი, შველი ვარ ირმის... დავიწყებ იმით, რომ არვარ მშვიდი, უბედური ვარ დროის სარჩენი. არ მყავს მოძღვარი, ცხოვრების გიდი მხოლოდ დედა მყავს, ჩემი გამჩენი. დედა, რომელიც ატარებს მანდილს რომელიც ჩემთვის, არის წმინდანი. ადრე დავკარგე, ამაგი მამის დაე, ეს იყო ტანჯვის ნიშანი. ასე დაიწყო, ტანჯვა, ვაება მამის მერეც კი, ბევრი დავკარგე. წუთისოფელი არის წამება არა და სამოთხე ვეღარ გავაღე... მაშინ ვიყავი, მეექვსე თვეში ბედნიერებაც, წამში დავკარგე... თუ ოდეს მოვხვდი სამოთხის ველზე მინდა ქარმა, რომ შენთან წამიღოს. იქნებ მომწყვიტოს, ტანჯულ ცხოვრებას რომელიც აქ მაქ, ამ ცხოვრებაში იქნებ უსმინოს ჩემსა ვედრე