ელენე გორგოშაძე

ერთ მო−რაკ−რა−კე რუს−თან, ღა−რი−ბი და მშიერ-მწყურვალი კა−ცი იჯ−და. ი−გი თა−ვის გა−სა−ჭირ−ზე ფიქ−რობ−და: ბევ−რი ვიშ−რო−მე, მაგ−რამ ო−ჯა−ხის გა−მო−საკ−ვე−ბი თან−ხა ვერ მო−ვაგ−რო−ვე. რა ვქნა!? რა საქ−მეს მოვ−კი−დო ხე−ლი?! ...

ქართ−ველ−ნი მა−მუ−ლიშ−ვილ−ნი ძლი−ერ სწუხდ−ნენ, რო−ცა ხე−დავდ−ნენ ქვეყ−ნის გან−ცალ−კე−ვე−ბას, უ−მე−ფო−ბას, სი−სუს−ტეს ე−რი−სას და სულ ი−მის ფიქრ−ში იყვ−ნენ, რა ე−ღო−ნათ. ბო−ლოს სა−ქართ−ვე−ლოს ყვე...