Бир куни бойлик, меҳр, муҳаббат, қувонч тўртталаси ўзаро жам бўлиб ўтирса, қувонч шод бўлиб, "Ким одамларга зарур? Ким одамларга бир умрга керак?" - дебди. Шунда бойлик: - Мен одамларга бир умрга керакман. Менинг ўрним биринчи,- дебди. Муҳаббат ўрнидан туриб: - Мен одамларга бахт олиб келаман. Мен одамларга жуда зарурман, демак ўрним биринчида,- дебди. Шу орада қувонч ҳам сакраб чиқиб: - Мен одамларни шод этаман. Уларнинг дилига бир умр завқ бераман. Улар мени бир умр орзу қилишади. Менсиз яшай олмайди,- дебди. Бу суҳбатни жимгина тинглаб, ўтирган меҳрнинг кўзлари ёшга тўлибди. У ич-ичидан отилиб чиққан дарду фарёдни кўз ёшларида намоён этибди. Бир оғиз сўз айтишга ҳам журъати