Իմ սիրելի համակուրսեցիներ, 28 տարի անց երեխեքիս անակնկալի շնորհիվ ես շրջագայեցի իմ կյանքի ամենաքաղցր հուշերի քաղաքում`Կիրովականում` այժմեան Վանաձորում: Մինչև այս պահը ես մեկ կամ երկու անգամ եմ եղել Վանաձորում, բայց երբեք չեմ եղել ինձ հարազատ վայրերում: Ասեմ, որ այցելեցի մեր տեխնիկում (այժմ ագրարային համալսարան), ուզում էի հուշեր պեղեմ… շենքը տեղում էր (ուրախացա), հանրակացարանը վթարային (աչքիս առաջ անմիջապես երկրաշարժի տեսիլքը երևաց… ցնցվեցի), տեղում էր ուռենին, որի տակ շատ էինք նստել նկարվել ուրիշ էլ հարազատ ոչինչ ու ոչ մեկին չգտա: Ինչքան կուզեի, որ ժամանակը մի ակնթարթ հետ տայի ու տեսնեի բոլորիդ… Սիրում եմ ձեզ ու շատ եմ կարոտել…