Այս աշխարհում ինձ համար,
Մի տղամարդ կա անպարտ,
Վեհ ու հպարտ,ինչպես սար,
Անվանում եմ նրան ՀԱՅՐ:
Խրատներով խելացի,
Ու դասերով հայեցի,
Մեծացրել է հայրս ինձ,
Որպես զավակ հայ ազգի:
Նրա խորունկ աչքերում,
Միշտ տեսել եմ տխրություն,
Ա՜խ,անիրավ այս կյանքը
Շատ է տվել դառնություն:
Ինչպես փարոս մի անշեջ,
Ուղեցույց է եղել ինձ,
Դառնություններն այս կայանքի,
Թույլ չի տվել հասնեն ինձ:
Կարոտում եմ ես նրան,
Անգամ,երբ նա կողքիս է,
Չէ՞ որ նրա նման հայր,
Աստված միշտ չէ,որ տալիս է:
Շնորհակալ եմ քեզ, պապ,
Որ միշտ կողքիս