ՆՎԵՐ ԳԱԳԻԿ ԾԱՌՈՒԿՅԱՆԻՆ
Գարուն է գալու հայոց աշխարհում,
Արև շողալու հայոց երկնքում,
Գետեր,առվակներ պիտի վարարեն,
Իրենց հետ սառած արցունքը տանեն։
Կանչը հայրենյաց շուրթերով գարնան
Ծիծեռնակի պես պիտի թևածի,
Անտեր մնացած ծածկի տակ հին տան,
Ռազմի դաշտից շյուղեր հավաքի,
ՈՒ բույն նորոգի,բույնն իր հնամյա,
Կանչով գարունքի ձագ հանի նորեն,
Յուրաքանչյուր ձագ երկինք սլանա,
Աշխարհը շրջի նորից տուն դառնա,
Նորից տուն դառնա․