მე ვიცი, ჩემში ორი ქალია -
ერთი ლექსებს წერს, მეორე არა.
მე ვიცი, იმ ერთს რა უხარია,
მეორე - გულში რა ნაღველს მალავს.
ერთი ადგება დილაადრიან,
მეორე - ღამით სულ არ იძინებს...
ერთს რომ სახეზე განთიადი აქვს,
მეორის თვალზე ცრემლი ციმციმებს.
ერთი არასდროს არ კვნესის ბედზე,
მყუდრო ოჯახის უღელს შეება;
მეორე მუდამ ვიღაცას ეძებს,
შუა ქალაქში ნიშნავს პაემანს.
ერთს კალთა მუდამ ლხენით ევსება
და ქვეყნის წილ მზეს
თვითონ იხვედრებს.
მეორე ამბობს: რა გელექსება,
ბავშვი ტირის და აკვანს მიხედე.
და ასე მუდამ: არის ჭიდილი
უსასრულო და დაუსაბამო,
გაუფერულდა, როგორც მისჯილი,
ყველა დილა და ყველა საღამო.
კმარა, გეყოფათ, ნუღარ მაწამებთ,
ჩემი ცხოვრება დავას უნდება,
შვილებს ვაფიცებ, დედას ვაწყნარებ