თუნდაც, რომ მოვხვდე ვარდების ზღვაში,
მე, მაინც, ერთ ვარდს ამოვარჩევდი,
ჩავიხუტებდი გულში და მერე,
მის გულის ძგერას გადავარჩენდი,
უამრავ მზერას, მოვიგერიებ,
არ მსურს დავკარგო სულის თვალები,
შემოვიძარცვავ ცრემლებს და ტკივილს,
მხოლოდ ერთისთვის დავიხარჯები,
თუ შეიყვარებ, მთელ ჩემს სამყაროს,
თუ ჩემს ღიმილში დაიკარგები,
თუ არასოდეს არ მომატყუებ
და გულის ძგერა, ჩემი, გახდები,
მაშინ, მაისის მზის სხივად მოვალ,
მის ათინათად დავიბადები,
შემიყვარდები ყველაზე მეტად
და სიკვდილამდე შენთან დავრჩები...