Ինձ գտնելը հե՛շտ է, մարդի՛կ,
Միշտ կարող եք՝ այցելե՛լ,
Հյուրնկալվե՛ք, թե որ պետք է՝
Ես երբեք չե՛մ խուսափել։
Դուռս՝ կապո՜ւյտ, մի հին դուռ է,
Տանս դիմաց՝ մի բարդի,
Գետի ափին փոքրիկ տուն է՝
Նման՝ անթառամ վարդի։
Ճամփան քարքարո՛տ է, ավա՜ղ,
Տանս ճամփան՝ այնքան նեղ,
Բայց հանգի՛ստ եմ. հոգիս նորեն՝
Համ դարմա՛ն է, համ էլ՝ դեղ։
Ինձ գտնելը՝ հեշտ է, մարդի՛կ,
Թե որ փորձեք այցի գալ,
Եվ կարող եք օր ու գիշեր,
Անվերջ՝ իմ տա՛նը մնալ։
Դուռս` կապո՛ւյտ, չմոռանա՛ք,
Մի հին դու՛ռ է՝ ավերվա՜ծ,
Իմ բարդին էլ՝ խշշում է միշտ,
Որ չլինեք մոլորվա՜ծ։
Այն նեղ ճամփան ինձ է բերում՝
Դեպի տունը իմ փոքրիկ,
Սրտիս դուռն էլ՝ բաց է ձեր դեմ.
Չմոլորվե՛ք, ո՛վ, մարդի՛կ։
Հեղինակ՝ Սիրակ Ազիզյան