Ես հավատում էի, թե գտել եմ քեզ այնպես պատահական, վախենում էի կորցնել, որովհետև թե կորցնեի քեզ, կկորցնեի ինձ, մինչդեռ ես այն ժամանակ էի կորցրել ինձ… Ներիր, բայց դու այն չես եղել, ինչ ես հորինել եմ, ես քեզնից աստված էի կերտել, ուսուցիչ, ամենաճիշտը, անսխալականը, ամենա-ամենան, մինչդեռ ո՞վ էիր դու իմ սիրո մեջ… ոչինչ… Ես հորինեցի քեզ, քո սերն ու քո խոսքերը, իսկ փոխարեն ոչինչ չստացա: Ես ապրում էի երազներում, փակել էի աչքեր, ականջներ, թեև այնտեղ` հոգուս խորքում գիտակցում էի, թե ով ես դու իրականում… Ես այնքան էի հորինել, որ հավատում էի, ցանկանում էի հավատալ… Եվ չեմ կարողանում ներել քեզ այն բանի համար, որ ամեն օր արտասվում եմ, որովհետև դու ինձ սովորեցրիր լավ հորինել, զգալ այն, ինչ չկա ու չի էլ եղել: Ե