Эй аҳли имону адаб, эй моҳи раҳмон ал-видоъ, Эй моҳи хайру покиҳо, эй беҳтар аз ҷон ал-видоъ. Эй аҳли гулзори биҳишт, эй ҳуру ғилмон ал-видоъ. Эй дафтару девони ман, ҷамъу парешон ал-видоъ. Ку саҷдаву меҳроби ман, ку дидаи пуроби ман, Боғи тари шодоби ман, ҳарфи дили ноёби ман. Ку дидаи бехоби ман, ку шамсу ҳам маҳтоби ман. Гулдилбари камтоби ман, эй моҳи хубон ал-видоъ. Ҳар нуқта дорад имтиёз, эй аҳли росто, дар намоз Алҳамдулиллоҳро бихон, то бишнавад донои роз. То хуш шавад дилҳои мо, назди Худои бениёз, Дарҳои раҳмат во шавад, эй моҳи эхсон ал-видоъ. Булбул, ки мехонад суруд, ҳар сабза мегӯяд дуруд, Ҳар зинда дар гулзори ишқ, бо ал-видоъу Ал-Самуд. Борони раҳмат мезанад андар ҷаҳими Ал-В